O ciąży
Jestem osobą zorganizowaną. Zresztą przy dwójce dzieciaków trzeba posiadać taką cechę, albo nauczyć się tego. Mój cały dzień jest zaplanowany od A do Z.
Jako, że ja siedzę w domu a mój mąż pracuje, to całymi dniami jestem sama w domu bez męża. Przyzwyczaiłam się do tego tak, że czasami jak siedzi w weekend to lepiej byłoby aby jego nie było. Bo wtedy dzień wygląda jak na wariackich papierach. Wiem, że nie powinnam tam mówić, ani czuć, ale tak jest. Może po prostu zbyt bardzo się przyzwyczaiłam się do ułożonego planu działania podczas gdy jestem tylko z dzieciakami. Może powinnam planować dni jak jest mój mąż, a nie zostawiam wszystko na jego głowie i potem się wkurzam, że beznadziejny był weekend. Tylko jak on jest w domu to sobie myślę „ przecież to on może posprzątać, zorganizować dzień”. Problem w tym, że tego nie robi. Chyba muszę się wziąć w garść i planować też weekendy. Tylko pojawia się mały problem, gdy mąż jest w domu to boję się przejąć odpowiedzialności, czy to normalne?
Właśnie usłyszałam stwierdzenie od kobiety, której mąż pracuje za granica i przyjeżdża raz na miesiąc „lepiej mi jak go nie ma, bo wtedy nic mi się nie chce zrobić, przecież on może zająć się prowadzeniem domu. Ale cóż wtedy nic nie jest zrobione”. A jednak wiele kobiet tak czuje, gdy mąż pracuje a one siedzą same w domu.
Chyba odzywa też się przyzwyczajenie, że jest się samemu. Chociaż ja nie mogę narzekać, bo mąż wraca w miarę wcześnie do domu, ale wtedy ogarnia mnie takie uczucie, że wszystko rzucam i on może to przecież zrobić. Myślę, że jak jestem sama to traktuje siedzenie w domu jako pracę, a gdy on wraca nagle ciężar spada mi z serca i mówię koniec pracy, teraz pora na męża aby zajął się dziećmi.
Czy ja narzekam, czy jak ma się dużo to chce się jeszcze więcej. Czy musimy być tacy zachłanni? Morał z tego więcej rozmawiać z mężem i planować weekendy samemu! Czyli polegaj tylko na sobie?
>>podyskutuj o felietonie na forum
Treść artykułu chroniona jest prawem autorskim, kopiowanie bez zgody autorów zabronione.
